Σαν να ήταν χθες …!

Αποφάσισα φίλοι μου,

έστω και καθυστερημένα,
να χαρίσω και σε εσάς το ημερολόγιο
που έφτιαξα για το αγαπημένο μου χωριό
την Ραψάνη Θεσσαλίας.

Ήταν μια δική μου ιδέα και προσφορά,
που πραγματοποιείτε, εδώ και 3 χρόνια.
Λάτρης της παράδοσης,
και ιδιαίτερα, για τους μικρούς τόπους,
όπως τα όμορφα χωριά μας,
σκέφτηκα να φτιάξω για το 2009
αυτή την φωτογραφική αναδρομή του χωριού.



Σαν πρώτα και για κάθε πρώτη του μήνα,
θα έχετε το αντίστοιχο ημερολόγιο.
Ελπίζω να σας αρέσει,
και να αποτελέσει κίνητρο και για εσάς,
για να ξεφυλλίσετε,
τα παλιά οικογενειακά άλμπουμ.

Έτσι για την ιστορία …!

Ούτε εγώ δεν μπορώ να πιστέψω
πόσο γρήγορα πέρασε
ένας ολόκληρος χρόνος παρέα μαζί σας.
Μια υπέροχη εμπειρία και μια συναλλαγή
με αυτά τα σύγχρονα της εποχής.

Χαιρόμουν όταν διάβαζα τα σχόλια,

και προσπαθούσα μέσα από τα γραφόμενα,
να επικοινωνώ μαζί σας έστω και έτσι.

Είστε η όμορφη παρέα μου εδώ,
που ακόμα και αν δεν ξέρω το πρόσωπό σας,
μαντεύω την ψυχή σας.

Μέσα από τα δικά μου
και τα δικά σας γραφόμενα, υπάρχει έντονα
η διάθεση μιας επικοινωνίας ανθρώπων, εμάς,
που προσπαθούμε μέσα από τις σκέψεις μας,
να προβληματίσουμε, να διασκεδάσουμε,
να ενημερώσουμε,
και να συνειδητοποιήσουμε όλους γύρω μας,

για τα κακώς ή τα καλώς κείμενα,
αυτού του κόσμου.

Ανασκαλεύοντας τα πριν γραφόμενα μου,

αποφάσισα να σας φτιάξω τέσσερα
φωτογραφικά άλμπουμ, με τις φωτογραφίες
που χρησιμοποίησα στις αναρτήσεις μου,
όλο αυτό τον χρόνο που είμαστε μαζί παρέα,
και όχι για τίποτε άλλο,

απλά …. Έτσι για την ιστορία.!

Η ευχή για τη συνέχεια είναι,

να περνάμε όλοι μας καλά και παρέα,
εδώ στις γειτονιές μας ...

Την αγάπη μου….!

Ο δικός μου κόσμος …!

Ξένοιαστο, ανέμελο, γελαστό,
παραδομένο στης φύσης το μεγαλείο.
Θα μεγαλώσει…, γεννήθηκε για αυτό,
να είναι ελεύθερο, να απλώσει τα φτερά του,
σε κάθε λογής ορίζοντες αυτού του κόσμου.
Όμορφα χρόνια, αγνά χρόνια,παιδικά χρόνια…
όμως όχι πάντα και όχι για όλους.

Είναι αυτό που λένε, - αν είσαι τυχερός…-
Μα γιατί στην τύχη όλα , ή καλύτερα, ποιος είναι αυτός
που θα κόψει τα φτερά του
και με ποιο δικαίωμα,
θα ορίσει την τύχη του;
Ποιοι είναι αυτοί
που καταστρέφουν καθημερινά τη φύση του,
το περιβάλλον του, τον κόσμο του
και ποιος επεμβαίνει και αφαιρεί την ελευθέρια
και πολλές φορές και τη ζωή του.
Πόλεμοι, καταστροφές, πείνα, ανεργία,
εγκληματικότητα, ένα αβέβαιο μέλλον,
και τόσα άλλα….!

Εδώ είναι ο κόσμος του, απλός ανθρώπινος,
πραγματικός, όμορφος, φυσικός,
δίχως τις παρεμβάσεις του σύγχρονου πολιτισμού,
και την αγριότητα του σημερινού ανθρώπου.¨
Όμως για πόσο ακόμα
θα υπάρχει αυτός ο παράδεισος
και για πόσο θα δικαιούται να ζει εδώ,
ελεύθερο, και ασφαλές …!

photo by zafora

ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Στου χωριού τη σιωπή
χιονιάς άσπρισε και σκέπασε παντού,
με μόνο ήχο το χιόνι.
Νεράιδας χέρι σκορπίζει φως
και οι νιφάδες σε χορό τρελό πιαστήκαν.

Βαστά σφαλιστά τα πορτοπαράθυρα,
αρχοντικό πέτρινο,
που τη φιγούρα του μόνο θωρείς.
Τα τζάκια σβηστά εδώ και χρόνια,
παλιών καιρών ανάμνηση.

Πάνε χρόνια και ποιος ξέρει …!
Τώρα πουλιά το κατοικούν
και του γκιόνη το σκούξιμο κάλεσμα,
μήπως και το θυμηθούν.

Πολλούς Χειμώνες … άραγε πόσους...!

Αγέρωχο αντιστέκεται στον χιονιά.
Πούντα τα γέλια, οι φωνές, η φωτιά
και το θάμπωμα στο τζάμι.
Μυρουδιά φρεσκοψημένου ψωμιού
και πίτας, μοσχομύριζε ….
….πάνε χρόνια....!
Μα ναι, τότε που είχε ζωή
και οι νοικοκυραίοι το φρόντιζαν.

Της ημέρας το ξύπνημα,

μέσα σε χρώματα ηλιόφερτα μαβιά,
το μέλλον του θωρεί…!
Ελπίζει και αντιστέκεται.
Ίσως το θυμηθούν και ξαναρθούν.

Ακόμα μπορεί, που ξέρεις,

κάποιος νέος νοικοκύρης,
που θα λατρέψει αυτή την ανατολή,
και αναζητά ένα άλλο τρόπο ζωής.

Έρημο το σπίτι στο χωριό και σε τόσα χωριά,
Ελληνικά χωριά, όμορφα γραφικά χωριά,

που οι πόλεις, τους έκλεψαν τη ζωή
και μένουν σκοτεινά και μόνα.

Tην Ανατολή αυτή μοναχά από το μπαλκόνι του θα τη δεις.

Από εκεί θα μπορέσεις κι εσύ να ακούσεις
το ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ.

Κάνει κρύο, είναι χιονιάς

και το τζάκι σβηστό ακόμα….!

photo by zafora

Να και το χιονάκι παιδιά ….!

Στων Χριστουγέννων τη γιορτή
να και το χιόνι που τόσο περιμέναμε
και πράγματι πόσο μας έλειπε.

Οι βρύσες στο χωριό γιόμισαν νερό
και η γη ποτίστηκε για τα καλά.
Το δεχτήκαμε σαν θείο
Χριστουγεννιάτικο δώρο
και ιδιαίτερα μετά από τόση ξηρασία.

Η πλατεία του χωριού στα λευκά.
Η περιπτερού δεν άντεξε το τσουχτερό κρύο
κι εμείς γλυτώσαμε για άλλη μια φορά,
το κάπνισμα.

Κανένας στο διάβα μας.
Απόλυτη ησυχία.
Μόνο ο θόρυβος του χιονιού ακούγεται,
και κάπου-κάπου και κανένα σκυλί.
Εμείς παιδιά της μεγαλούπολης,
απολαμβάνουμε με όλες τις αισθήσεις μας,
τη μαγεία και τη φυσική ομορφιά του τόπου

Τα τζάκια στο φουλ και η μυρουδιά
από καμένο ξύλο έφτανε στη μύτη μας.
Πράγματι, πόσο μοναδικά, ήρεμα, ανθρώπινα
και ίσως και παραμυθένια, είναι όλα εδώ….!

Ανάγκη στο να ξεχάσουμε και να ξεχαστούμε,
μακριά από το άγχος και την τρέλα
της εποχής.
Ακόμα και η γατούλα που συναντάμε,
μας κοιτάζει νωχελικά δίχως φόβο.

Αλλά για να μην ξεχνιόμαστε…
σκέφτηκα να παντρέψω το παραδοσιακό,
με το σύγχρονο, με την ιδέα να σας μεταφέρω,
με την τεχνολογία που διαθέτω,
έστω και νοερά σε αυτή την παραδεισένια γωνιά
της πατρίδας μας.

Όταν το ρολόι του χωριού,
θα μετράει τα τελευταία λεπτά
από τον χρόνο που φεύγει, εγώ θα σας λέω
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΕΥΧΗ … ! Να σταματήσουμε
να καταστρέφομαι τον όμορφο πλανήτη μας,
για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να ζούμε

κι εμείς καλά και να απολαμβάνουμε
τις μύριες φυσικές ομορφιές του.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

photo by zafora

Γιατί καρδιά μου όλα τούτα …!

Στου Γκίγκιλου
τα απόκρημνα τα βράχια θα ανέβω,
εκεί στις κορυφές της Κρήτης.
Ίσως και δω από εκεί πάνω
την αδικία του κόσμου πιο ξεκάθαρα
και το μυαλό να αδειάσει
από όλα τούτα τα σημερινά
και τα τόσα άλλα τα πριν
και ίσως πάρει δύναμη
για να σκεφτεί για τα μελλούμενα.

Γιατί άραγε τόση αδικία
τόση αδιαφορία
με την τόση εκμετάλλευσητης νέας γενιάς ;

Άραγε είναι άνθρωποι τούτοι
ή άψυχα στεγνά ομοιώματα ανθρώπων
που αποφασίζουν για ΕΜΑΣ
και τα ΠΑΙΔΙΑ μας ...!

foto by zafora