… σαν ρόδο

Έτσι σαν ρόδο
που πέταλα δεν πρόλαβε να ανοίξει,
σάρωσε ο βοριάς σκληρά.
Άσπλαχνη μοίρα, ανέμου προσταγή,
τον μίσχο έκοψε
και το ρόδο πέταξε
σε χώμα βρεγμένο γεμάτο γιατί !

Περιστέρι λευκό
που στα φτερά του φέρνει
της αλήθειας το τέλος,
χαμήλωσε και το παίρνει…
… κι ύστερα πετά μακριά,
σε κόσμους αλλοτινούς, άγνωστους,
γεμάτους γαλήνη …!

… στην Ειρήνη που μας έφυγε
τόσο νωρίς …. μόλις 24