Γιατί πάντα μου αρέσει
να κοιτώ τα πανύψηλα δέντρα;
Άραγε θα ήθελα να τα φτάσω ;
Κορμιά γιγάντων με τα μύρια χέρια
σε αγκάλιασμα γης και ουρανού.
… κι εκεί κοντά στα ριζά τους
ο κορμός σφυρηλατείται στον χρόνο
σε σχήματα κύλα,
γλυπτά ενός αόρατου καλλιτέχνη.
Σαν θα βρεθείς εκεί
ανάσανε βαθιά στον καθάριο αέρα
και άσε τη φαντασία σου λεύτερη,
Αγκάλιασε με τη ματιά
την κάθε πτυχή, το κάθε σχήμα.
Γέμισε χρώματα γήινα, ζεστά,
σε γκάμες του καφέ, του πράσινου και κίτρινου
Εκεί που σε αυλακιά κορμού κούφιου
βλασταίνει το τριφύλλι.
Καθηλώνεσαι στη θέα τούτου κι αναρωτιέσαι,
πως είναι να αντέχει ακόμα
και να βλασταίνει.
Πόσα τα χρόνια και πόσοι οι Χειμώνες.
Πάντα μου άρεσε να πλανιέμαι στα δάση
και να χάνομαι … για όλα τούτα
και για πιότερα !
photo by zafora
.
