Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

Τρέξε χαλαρά… ΜΠΟΡΕΙΣ !

Μη θαρρείτε
κι εγώ παιδί της πόλης είμαι.

Από τα 16 μου χρόνια
αναγκαστικά και ζω σε μια μεγαλούπολη.
Νιώθω άβολα και εγκλωβισμένη,
με συνθήκες που χειροτερεύουν.

Τα έχω όλα, σε σχέση με άλλους.
Κατοικώ σε μονοκατοικία ,
και επειδή λατρεύω τα λουλούδια ,
έχω φτιάξει το δικό μου Παράδεισο.

Δεν μου φτάνει όμως αυτό !
Οι φίλες μου που μένουν κάπως μακριά,
όπως και εγώ, σκεπτόμαστε
την ατέλειωτη ταλαιπωρία στους δρόμους,
με αποτέλεσμα να περνά μήνας, μπορεί και περισσότερο,
μέχρι να βρεθούμε.
Άσε την πρωινή τρέλα μέχρι να φτάσω στη δουλεία μου.
Δεν ξέρω κι εγώ πόσες ώρες είμαι καθημερινά,
μέσα σ΄ένα αυτοκίνητο ! Και να το τρέξιμο να προλάβω,
να το άγχος και δεν συμμαζεύεται…!


Δεν είναι τυχαίο που όταν πάω ,
στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, όλοι με βλέπουν περίεργα,
όταν λειτουργώ με τον ίδιο τρόπο.
-- Πως κάνεις έτσι, προλαβαίνεις --, μου λένε.
--- ΧΑΛΑΡΩΣΕ ---


Ξαφνικά ο χρόνος που έχω στη διάθεση μου
Διπλασιάζεται και προλαβαίνω να κάνω,
Τα διπλά πράγματα απ΄ ότι κάνω στην πόλη.
Το καλημέρα το ακούω άπειρες φορές
Και από ανθρώπους που δεν ξέρω.
Δυο με τρείς ημέρες χρειάζομαι,
για να αρχίσω να αισθάνομαι πάλι ΑΝΘΡΩΠΟΣ
και όχι ΡΟΜΠΟΤ μεγαλούπολης.




Μακαρίζω τους επαρχιώτες και ζηλεύω τη ζωή τους.
Απορώ όταν εκείνοι μου λένε…

--- Εσύ από την πόλη πόσο τυχερή είσαι,
τα έχεις όλα και είσαι και μέσα στον πολιτισμό !!! ---





Τελικά ποιος είναι ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ …!!!
Να τρέχεις και να μη φτάνεις,
ή να απολαμβάνεις τα πάντα ΧΑΛΑΡΑ,
και να σου μένει και καιρός για τον εαυτό σου
και για τους άλλους ;

Αχ να μπορούσα να επιστρέψω εκεί
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ…!





Με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γίνει…,
σας αφήνω να συνεχίσετε,
το καθημερινό σας τρέξιμο….!!!

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΕΚΕΙΝΟΙ
ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΤΡΕΧΟΥΝ

ΧΑΛΑΡΑ….!!!!


Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Ελιξίριο νεότητας...






Ξερεται δεν μου αρεσουν
τα ατελειωτα λογια.,
λιγα και καλα..

Θα σας μιλω
και θα μιλαμε με Ουσιες.

Όπως ,
< ειμαι και εισαι καλα… ! >
ό,τι κι αν κουβαλαμε…

<ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ>

Τωρα θα μου πειτε ,
εισαι με τα καλα σου,

ή σου ξεφευγουν…
και με το δικιο σας.

Πιστευω πως ,
ΝΑΙ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ,
αρκει να το θελουμε…,
και για να μη βαλω το ΠΡΕΠΕΙ,
λεω, ότι θα προσπαθησουμε.

Τι ποιο ομορφο και ανθρωπινο,
να αντιμετοπιζεις το καθε τι
με ΑΙΣΙΟΔΩΞΙΑ και με
ΧΑΜΟΓΕΛΟ. = <Αντεχω>

Γελα λοιπον,
ή απλα χαμογελα…!

Ξερεις φιλε μου,
ποση δυναμη,
Ψυχικη Δυναμη
και ΚΟΥΡΑΓΙΟ θα παρεις ;

Δεν υπαρχει κακο,
οταν δεν το φοβασαι
και ξερεις κατι,
θα σε φοβηθει αυτό

και θα κανει πισω.

Εχεις προσεξει ,
ποσοι σε θελουν στην παρεα τους,
όταν τους προσφερεις χαρα και
τους μεταδιδεις τη δυναμη σου;
Εσυ με τη σειρα σου,
δεν περνεις δυναμη απ΄αυτό,
και δεν αισθανεσαι υπεροχα;

Κανε λοιπον την αρχη και προσπαθησε,
ή συνεχισε αν το συνηθιζεις…,
από αυτή τη στιγμη κιολας.


Πιστεψε με δεν θα χασεις,
στο ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ,
μονο θα κεδιζεις…!

Θα είναι το μυστικο σου,
το μυστικο της ψυχικης ομορφιας σου,
που θα αντανακλα στο προσωπο σου!

ΕΛΙΞΙΡΙΟ ΝΕΟΤΗΤΑΣ ….
θαρω…!





Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

SOS... εδώ Φύση






Πάντα μου άρεσε να περπατώ
κι ακομα…..!
Ροβολησα κηπους, πεδιαδες, διασελα, βουνα…!

Κατεκτησα πολλες κορφες,
κι αγναντευα τρυγυρω την ομορφια της φυσης.
Η ματια μου πλημμυριζε απεραντο πρασινο.
Απειρα χρωματα ιριδιζαν στα ματια μου,
και γεμιζα ευωδιες από μυρια αρωματα …

Ψυχης ανασα, μακρια από το ασχημο.

Νερα γαργαρα με δροσιζαν,

και πυκνες σκιες δεντρων με προσκαλουσαν.

Η μαγεια της φυσης σε ολο της το μεγαλειο .

Όλα αυτά πριν……

Τωρα φοβαμαι…
η καλυτερα αρχισα να φοβαμαι
το αγναντι !!!

Αραγε
τι θα υπαρχει τρυγυρω;
Δεν ξερω αν προλαβαινω ή

αν προλαβαινουμε….
ετσω, κατι να σωσουμε!


Κι όμως αν δεις με προσοχη,
μεσα από την καταστροφη
η γη ξαναγενιεται…!
Μπορεις να μην την πειραξεις
αλλα να την βοηθησεις…;

*******

Για εσενα που ακομα
ΖΕΙΣ